(Original) Dutch version below.

The tiles on the sidewalk were still wet from the rain that had fallen during the afternoon. The spring sun had blessed the morning and had brought loudly chirping sparrows with it. The afternoon, however, had been dark and full of drizzle. This was the typical weather that one would expect in the Netherlands.
            The wet tiles were characterizing for the atmosphere of the evening. It was a Sunday evening, specifically. Quiet and tranquil on the road – most people were sitting on their couches, in each other’s arms while petting their cat or dog, cherishing the last bit of rest before the work week would begin.
            The street lights did their best to illuminate the street, while a pair of comrades had given up on reaching that goal. One of them flickering, the other completely extinguished. The smell of the rain and freshly mown grass burrowed its way into my nose. It was the scent of Dutch spring.
            A feeling of emptiness overtook me as I looked at the windows of apartments where light was still on. I imagined how a group of friends would drink beers together, sharing stories about ultimately meaningless subjects. Moreover, I thought of loving couples, caught up in each other’s arms, swearing they would never let go.
            I was alone there, on the sidewalk. In the drizzle. In the disappointing amount of light that the street lights granted me.
            That’s when I heard Julia approach me, her high heels tapping on the sidewalk. She had mentioned wanting to put on her high heels as she would not be one and a half head shorter than me. Rather, she would only be one head shorter than me, she said. Touching, really.
            ‘Stephen!’ she called. The pitch of her tone ensured that the few people that were still out would look up.
            I turned to face her and smiled humbly.
            She hugged me tightly, her head resting against my chest. The scent of spring became enriched with lavender.
            ‘I’m Julia!’ she said awkwardly, ‘but you knew that already.’
            I closed my eyes as a sign of agreement. She seemed content. Then I gestured to the door of the café. She nodded.
            I walked in front of her in the direction of the café, opened the door and gestured for her to move along.
            ‘Oh, that’s very chivalrous,’ she said. So far, so good.
            She hung her coat on the coat rack, revealing her lime green dress. The dress matched well with her blonde hair, that rested on her shoulders due to her curls.
            The dress barely reached over her knees and revealed exactly the right amount of her body. Her small waist was visible, though the dress came out beyond that point. There was a hint of her hips visible in the shape of her dress. It was tight enough to see the profile of her chest, though it was not tight enough to know precisely how well they were shaped. Nevertheless, her appearance made my heart skip a beat.
            Impatiently she looked at me while I was frozen in place during my attempt to take of my coat. ‘Well, are you coming?’ she teased. She looked at me flirtingly while she brushed a lock of hair behind her ear. Briefly, she looked at the ground.
            She had noticed that I had been staring, there in the wardrobe, though her body language suggested that she did not mind.
            She leaned against the door that separated the café from the wardrobe with both of her arms, as if it were as heavy as lead. Now she held the door open for me. I walked through the doorway and nodded at her in satisfaction, as if we had successfully followed an unwritten contract and I was proud of that.
            Julia took place at the bar and tapped on the barstool beside her twice with her index finger, lifting up her head. She did this to indicate that I had to sit down, as if I were a puppy. I obeyed and sat down.
            I felt in my inner pocket and unveiled a notepad and a pen. I folded the notepad over to reveal the next empty page, put my pen up to it and looked at Julia expectantly.
            ‘Palm? It said that on your Tinder profile,’ she said.
            I nodded contently and subsequently put down my notepad and pen on the bar.
            The bartender looked expectantly at me now, though not as expectantly as I had looked at Julia. ‘What will it be?’ he asked. ‘A Chardonnay for me and a Palm for Sir talk-a-lot,’ said Julia with a smile similar to that of a comedian after having telling their umpteenth joke. ‘Coming right up!’ said the bartender. Subsequently, he skillfully picked up a wine glass and a beer glass from the glass rack, after which he disappeared from my field of view.
            ‘Sorry’, said Julia, chuckling, ‘but a bit of teasing is okay, right?’
            I looked at the bar and nodded approvingly. I picked up my pen and notepad from the bar and put them back in my inner pocket.
            ‘Oh? Is that how we’re going to do this?’ Julia asked challengingly.
            I closed my eyes and nodded heavily, like a child that gets their way. I made an impatient hand gesture to indicate that it was her turn to do the talking. She seemed to be thinking for a while.
            ‘Have you ever heard that people can fall in love after asking each other thirty-six questions?’ she asked.
            I looked at her reluctantly and pointed at my mouth, suggesting that she may have forgotten that I could not talk.
            ‘Yes, yes, I know, that’s not the point,’ she went on, ‘part of that exercise is that they end by staring at each other intently for four minutes. That is what puts a spell on people.’
            Puts a spell on people. Her way of phrasing things made sure that I was listening to her intently. Quite desirable, considering that the conversation would be lead by her the majority of the time.
            ‘So, let’s do that,’ she continued, ‘there’s nothing wrong with your eyes, is there?’
            She winked at me, indicating that she was teasing me again. Nevertheless, it was completely clear that she enjoyed challenging me. At this point, I wanted to take the bait.
            She turned to face me. Subsequently, she leaned forward, granting me a glimpse of her cleavage, grabbed my bar stool and turned me to face her as well. She looked me straight in the eye. That was the end of subtlety.
            She snatched her phone off of the bar and put an alarm for four minutes.
            ‘Four minutes!’ she said, somewhat louder than necessary.
            I hesitated and swallowed heavily. My heart was pounding in my chest. Suddenly, I became extremely nervous. My palms were wet with sweat that seemed to have materialized out of nowhere. I sighed.
            Oh well, the subtlety between us had come to an end anyway.
            I put my elbows on my knees, put my chin on my hands and looked Julia in the eye as intensely as possible. The scent of lavender burrowed its way into my nostrils again. She moved back and seemed to have come to a conclusion shortly after. She was impressed.
            ‘Confident young man, you are,’ she said.
            I should become an actor.
            The bartender put the Chardonnay in front of Julia and the Palm in front of me.
            She pressed the button on her phone to turn on the alarm, her long nails tapping on the screen of her phone. I noticed how perfectly painted they were, in a soft pink color.
            She moved her hand with the perfectly painted nails to my cheek, her touch was cold but soft. A momentary shudder moved from my check to my neck. Afterward, she pointed my face at hers and looked at me penetratingly. The four minutes had begun.
            Like stars her eyes shone in the dimly lit bar, as if they wanted to indicate that they were the only thing that mattered in my field of view. Lost in a universe of dull celestial bodies, I found her eyes and did not let go. She put a spell on me, she knew exactly what to do and enjoyed it intensely.
            A tiny smile materialized on her face, after which she bit her lower lip to subsequently try to look serious again. A weightless feeling manifested in my stomach, I felt a droplet of sweat on my forehead, swallowed heavily and smiled approvingly.
            Julia narrowed her eyes as if she intended to challenge me. She leaned forward, granted me yet another glimpse at her cleavage and lifted one of her eyebrows. A wave of dizziness hit me, blood rushing toward my crotch. She had me and she knew it.
            I put down my right hand on her thigh, near where she had put her hand. I sat up straight and breathed in deeply. Momentarily, oxygen had been my highest priority.
            She raised both of her eyebrows, looked as if she was impressed once more and seemed to have to resist the urge to check how much of the four minutes was left.
            My hand crawled up her thigh, trying to find her hand. Approvingly, she moved her hand toward mine. Now, I had her.
            The alarm must have sounded a fraction of a second after it was immediately followed by the sound of a nail tapping on glass. Before I noticed what had happened, Julia pressed her lips on mine, while putting a hand on my chest.
            I moved back, but had not wanted to escape from her soft lips. My hand moved toward her face, explored her perfect jawline and ended at her slightly cold ear. The feeling of dizziness rose, my blood had completely gathered now.
            Suddenly, her lips escaped mine, she sat upright on her stool while I was still frozen in her spell. She chuckled loudly.
            ‘I believe it worked,’ she said contently.
            I smiled at her, while simultaneously I had not wanted to admit that she was right.
            ‘If you talk so little, you do have something to compensate for. I suppose that will be quite all right, though,’ she ended suggestively.


De stoeptegels waren nog nat van de regen die vanmiddag was gevallen. De lentezon had de ochtend gezegend en had luid tjirpende musjes meegebracht. De middag, echter, was duister en vol miezer. Typisch het wisselvallige weer wat men verwacht in Nederland.
            De natte stoepzegels waren tekenend voor de sfeer van de avond. Het was een zondagavond. Stil en rustig op de weg – de meeste mensen zouden op de bank zitten, in elkaars armen of terwijl ze een kat streelden, het laatste beetje rust tot zich nemend voordat de week weer begon.
            De straatlantaarns deden hun best om de straat te verlichten, hoewel een tweetal kameraden het had begeven. De een knipperend, de ander volledig uit. De geur van regen en gemaaid gras drong mijn neus binnen. De geur van de Nederlandse lente.
            Een gevoel van leegte overviel mij terwijl ik keek naar de ramen van de flats waar het licht nog brandde. Ik stelde me voor hoe een groep vrienden samen biertjes dronken en verhalen deelden over uiteindelijk betekenisloze zaken. Ook dacht ik aan pas verliefde koppels, gesloten in elkaars armen, zwerend elkaar nooit meer los te laten.
            Ik stond alleen op de stoep. In de miezer. In het weinige licht dat de straatlantaarns mij schonken.
            Toen hoorde ik Julia aan komen lopen, haar hoge hakken tikkend op de stoep. Ze had gezegd de hakken aan te doen om te zorgen dat ze geen anderhalve kop kleiner zou zijn dan ik. In plaats daarvan was ze máár een kop kleiner, zei ze. Aandoenlijk, wel.
            ‘Stephen!’ riep ze. Haar stemgeluid zorgde ervoor dat de weinige mensen die nog wandelden, opkeken.
            Ik keerde naar haar toe en glimlachte bescheiden.
            Ze knuffelde me stevig, haar hoofd rustend tegen mijn borst. De lentegeur werd verrijkt met lavendel.
            ‘Ik ben Julia!’ zei ze ongemakkelijk, ‘maar dat wist je al.’
            Ik sloot mijn ogen als teken van instemming. Ze leek tevreden. Vervolgens gebaarde ik haar naar de deur van het café. Ze knikte.
            Ik liep voor haar uit richting het café, opende de deur en gebaarde dat zij voor mocht gaan.  
          ‘Wat galant, zeg,’ zei ze. So far, so good.
            Ze hing haar jas aan een van de kapstokken, haar limoengroene jurk onthullend. De jurk kleurde goed bij haar blonde haar, dat door de slag in haar haar rustte op haar schouders.
            De jurk kwam tot net over haar knieën en verhulde precies genoeg van haar lichaam. Haar smalle taille was zichtbaar, hoewel de jurk daar onder uitbolde. Er was een hint van haar heupen te zien in de vorming van de jurk. Hij was strak genoeg om ook de omtrek van haar borsten te zien, maar niet strak genoeg om te weten hoe welgevormd ze waren. Desalniettemin zorgde haar verschijning ervoor dat mijn hart sneller ging kloppen.
            Ongeduldig keek ze naar me terwijl ik bevroren was tijdens mijn poging om mijn jas uit te doen. ‘Nou, kom je nog?’ plaagde ze. Ze keek schunnig en veegde een verdwaalde pluk haar achter haar oor. Even keek ze naar de grond.
            Ze had door gehad dat ik staarde, toen in de garderobe, maar haar lichaamstaal suggereerde dat ze het niet erg vond.
            Ze leunde met beide armen tegen de deur die de garderobe scheidde van het café, alsof de deur loodzwaar was. Nu hield ze de deur voor mij open. Ik liep door de deuropening en knikte voldaan naar haar, alsof we een ongeschreven contract naar behoeven hadden nagekomen en ik daar trots op was.
            Julia ging aan de bar zitten en met opgeheven hoofd tikte ze twee keer met haar wijsvinger op de barkruk naast haar, om aan te geven dat ik daar moest gaan zitten, alsof ik een hondje was. Ik gehoorzaamde en nam naast haar plaats.
            Ik voelde in mijn binnenzak en haalde daar een kladblokje en een pen uit. Ik vouwde het kladblokje om tot de eerstvolgende lege pagina, zette mijn pen tegen het papier en keek verwachtingsvol naar Julia.
            ‘Palm? Dat stond op je Tinder profiel,’ zei ze.
            Ik knikte tevreden en legde mijn kladblok en pen vervolgens op de bar neer.
            De barman keek mij verwachtingsvol aan, maar niet zo verwachtingsvol als ik net naar Julia keek. ‘Wat mag het wezen?’ vroeg hij. ‘Een Chardonnay voor mij en een Palm voor de praatjesmaker,’ zei Julia met een glimlach gelijkend op die van een komiek die zijn zoveelste grap opdreunt. ‘Komt eraan!’ zei de barman. Vervolgens pakte hij kundig een wijnglas en een bierglas van het glazenrek, waarna hij uit mijn gezichtsveld verdween.
            ‘Sorry,’ zei Julia grinnikend, ‘maar plagen moet kunnen, toch?’
            Ik keek naar de bar en knikte instemmend. Ik pakte mijn pen en kladblok van de bar en stopte ze weer in mijn binnenzak.
            ‘Oh? Gaan we nu zo doen?’ vroeg Julia uitdagend.
            Ik sloot mijn ogen en knikte hevig, als een kind dat zijn gelijk krijgt. Ik maakte een ongeduldig handgebaar naar haar om aan te geven dat zij nu praatjesmaker mocht gaan spelen. Ze leek even na te denken.
            ‘Heb je ooit gehoord dat mensen na het stellen en beantwoorden van zesendertig specifieke vragen, verliefd kunnen worden op elkaar?’ vroeg ze.
            Ik keek haar peinzend aan en wees naar mijn mond, suggererend dat ze misschien was vergeten dat ik niet kon praten.
            ‘Ja, ja, weet ik, daar gaat het niet om,’ reageerde ze, ‘deel daarvan is dat ze eindigen door elkaar vier minuten aan te staren. Dat is waar de betovering echt begint.’
            De betovering. Haar manier van dingen verwoorden zorgde er voor dat ik aan haar lippen hing. Erg wenselijk, aangezien het gesprek het gros van de tijd door haar gevoerd zou moeten worden.
            ‘Dus, laten we dat doen,’ ging ze verder, ‘je mankeert niets aan je ogen, toch?’
            Ze knipoogde naar me, aangevend dat ze me plaagde. Desalniettemin was het overduidelijk dat ze het leuk vond me uit te dagen. Ik hapte maar al te graag toe.
            Ze draaide zichzelf van de bar af om naar mij te kijken. Vervolgens leunde ze voorover waardoor ik een glimp kreeg van haar decolleté, greep mijn barkruk en draaide ook mij om zodat ze me recht in mijn ogen aan kon kijken. Tot dusver de subtiliteit.
            Ze griste haar mobiel van de bar en stelde een alarm in.
            ‘Vier minuten!’ zei ze, iets harder dan nodig was.
            Ik aarzelde en slikte hevig. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik was ineens enorm zenuwachtig. Mijn handen waren inmiddels klam van het zweet dat zich uit het niets geproduceerd leek te hebben. Ik zuchtte.
            Ach, de subtiliteit was er toch al van af.
            Ik steunde mijn ellebogen op mijn knieën, legde mijn kin in mijn handen en staarde Julia zo intens mogelijk aan. De geur van lavendel vulde mijn neusgaten weer. Ze deinsde terug en leek even daarna een conclusie te hebben getrokken: Ze was onder de indruk.
            ‘Zelfverzekerd mannetje, jij,’ zei ze.
            Ik zou acteur moeten worden.
            De barman zette de Chardonnay voor Julia neer, de Palm voor mij.
            Ze drukte op de knop om het alarm aan te zetten, haar lange nagels tikkend op het scherm van haar mobiel. Het viel me op hoe perfect ze gelakt waren, in een zachte rozige kleur.
            Ze bewoog haar hand met perfect gelakte nagels naar mijn wang, haar aanraking was koud maar zacht. Een korte rilling vorderde vanuit mijn wang over mijn nek. Vervolgens richtte ze mijn gezicht naar dat van haar en keek ze me indringend aan. De vier minuten waren begonnen.
            Als sterren schenen haar ogen in de licht verlichte bar, alsof ze aan wilden geven dat ze het enige waren in mijn gezichtsveld wat er toe deed. Verdwaald in een universum van doffe hemellichamen vond ik haar ogen en liet ik niet meer los. Ik was gegrepen in haar betovering, ze wist precies wat ze moest doen en genoot er zelf intens van.
            Een stiekeme lach verwezenlijkte zich op haar gezicht, waarna ze op haar onderlip beet om vervolgens haar gezicht weer in de plooi te trekken. Een gewichtloos gevoel ontstond in mijn onderbuik, ik voelde een zweetdruppel op mijn voorhoofd, slikte hevig en glimlachte instemmend.
            Julia kneep haar ogen iets samen, ze trok haar wenkbrauwen iets samen alsof ze me uitdaagde. Ze leunde iets verder voorover, schonk mij nog een glimp van haar decolleté en hief een van haar wenkbrauwen omhoog. Een korte duizeling omvatte me, bloed kolkend richting mijn kruis. Ze had me en ze wist het.
            Ik legde mijn rechterhand op haar bovenbeen, vlakbij waar zij zelf haar hand had geplaatst. Vervolgens ging ik rechterop zitten en ademde diep in. Zuurstof was even mijn hoogste prioriteit.
            Ze hief haar beide wenkbrauwen, keek alsof ze wederom onder de indruk was en leek de verleiding te moeten weerstaan om te kijken hoelang we elkaar nog aan moesten kijken.
            Mijn hand kroop omhoog over haar bovenbeen, richting haar hand. Instemmend schoof ze haar hand richting de mijne. Nu had ik haar.
            Het gepiep van het alarm klonk een fractie van een seconde voordat het gevolgd werd door het getik van een nagel op glas. Het gepiep was in de kiem gesmoord en voor ik door had wat er gebeurd was, duwde Julia haar lippen op de mijne, terwijl ze een hand op mijn borst legde.
            Ik deinsde even terug, maar wou alles behalve ontsnappen van haar zachte lippen. Mijn hand bewoog zich naar haar gezicht, verkende haar perfecte kaaklijn en eindige vervolgens bij haar ietwat koude oor. Het gevoel van duizeling nam toe, mijn bloed had zich nu verzameld.
            Plots ontsnapten haar lippen van de mijne, ze zat rechtop op haar kruk terwijl ik nog bevroren was in haar betovering. Ze grinnikte hardop.
            “Ik geloof dat het werkte,” zei ze tevreden.
            Ik glimlachte naar haar, terwijl ik tegelijkertijd nog niet toe wou geven dat ze gelijk had.
            “Als je zo weinig praat, heb je wel wat te compenseren. Maar dat komt wel goed geloof ik,” eindigde ze suggestief.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s